در خواب کتاب گذشته ام را باز کردم و روزهای سپری شده عمرم را برگ به برگ مرورکردم .
به هر روزی که نگاه می کردم ، در کنارش دو جفت جای پا بود.
یکی مال من ویکی مال خدا .


جلوتر می رفتم و روزهای سپری شده ام را می دیدم .

  خاطرات خوب،

     خاطرات بد،

                زیباییها،

                      لبخندها،

             شیرینیها،

                    مصیبت ها، ...

                                        همه و همه را میدیدم .

اما دیدم در کنار بعضی برگها فقط یک جفت جای پا است .

      نگاه کردم ، همه سخت ترین روزهای زندگی ام بودند .

                    روزهایی همراه با تلخی ها ، ترس ها ، درد ها،بیچارگی ها .

با ناراحتی به خدا گفتم :

                      «روز اول تو به من قول دادی که هیچ گاه مرا تنها نمی گذاری .

       هیچ وقت مرا به حال خود رها نمی کنی و من با این اعتماد پذیرفتم که زندگی کنم.

  چگونه،

            چگونه در این سخت ترین روزهای زندگی توانستی مرا با رنج ها، مصیبت ها و دردمندی ها تنها رها کنی ؟ چگونه ؟»

         خداوند مهربانانه مرا نگاه کرد .

       لبخندی زد و گفت :

              « فرزندم ! من به تو قول دادم که همراهت خواهم بود .

       در شب و روز ، در تلخی و شادی ، در گرفتاری وخوشبختی .

            من به قول خود وفا کردم ،

                       هرگز تو را تنها نگذاشتم ،

                                       هرگز تو را رها نکردم ،

                          حتی برای لحظه ای ،

           آن جای پا که در آن روزهای سخت می بینی ،

                  جای پای من است ،

                            وقتی که تو را به دوش کشیده بودم.



موضوعات مرتبط: داستان

تاريخ : چهارشنبه ٢٩ دی ۱۳۸٩ | ٤:٤٦ ‎ب.ظ | نویسنده : محسن | نظرات ()